I e-mailed this letter last April 26, 2007 to everyone on my address book, except for the person I wrote this for. I dunno if it’s such a good idea to put this up here but if it will inspire even just one person, then it is worth it. Guys, prepare the barf bag. No, really.
Note: It’s in Tagalog so if you can’t understand, well, sorry… This is best read with a sappy love song playing in the background like Friend of Mine, Time after Time or heck, any song from Boyzone.
~~
Dahil ako’y duwag at takot masaktan, sasabihin ko na lamang sa’yo ito sa e-mail at magbabaka-sakaling mai-forward sa ‘yo to ng mga taong inuubos ang araw nila na yun lamang ang ginagawa. Pwede rin sana sa text brigade pero yayaman ang service providers sakin sa dami ng gusto kong sabihin.
Unang una, mahal kita. Ata. Palagay ko… Oo. Mahal nga kita. Matagal-tagal rin bago ko ito natanggap kasi lagi akong nakikipag-talo sa sarili ko. “I love him so much that I can’t be in love with him”, parati kong dinidiin sa aking utak. Ew. Korni. Sarap lagyan ng Dairy Cream at asin. Pero totoo naman- kasi ‘pag nahulog ang loob ko sa ‘yo, paniguradong masasabi ko ‘yon. At masisira ang friendship. At magla-laklak ako ng Liquid Sosa.
Ngunit hindi. After five years, hindi ko pa rin nasasabi, magkaibigan pa rin tayo, at ang Sosa naging solid na.